Anneme ithafimdir...

Bugun, 10 Mayis 2009, anneler gunu...Bu anneler gunu, torunum Maximilian ile beraber gecirecegim ilk anneler ve buyukanneler gunu...Sabah saat 04.00, ortalik zifiri karanlik, icimdeki ben, beni yine durttu, kaptim kalemi, dustum yollara...yazi yollarina...Disarida kurbaga ve ordek sesleri ayyuka cikmis, bu seslerden belki rahatsiz olanlar vardir ama bu karmasa, bana ilham veriyor. Icimdeki yolculuk gene basladi. Allah allah! Kurabaga sesine, su sesine, ruzgarin sesine yazmak geliyor icimden, deli miyim ben ne?

Deli dedim...Rahmetli Psikiyatrist Dr. A. Yasar Mumcu, "dunyadaki butun insanlar delidir", "eger ben akilliyim diyorsa, ondan sakin, gercek deli odur" derdi. Rahmetlinin bu sozleri uzerine gecen hafta Dusseldorf'da gordugum deli aklima geldi. O isiltili sehrin, en guzel caddesinde, en gorkemli heykele sirtini vermis, 50, 60 yaslarinda bir adam bagdas kurmus oturuyordu. Iri yapili, avurtlari cokmus, dokulmus saclari, alni gunesin altinda bronz bir heykel gibi parliyordu adeta. Alnindaki kirisikliklardan belli ki, dunya onun da anasini cok aglatmis. Su gormeyen sakallari beline inmis. önünde rengarenk yunler ve sisler, mor, kirmizi, sari, yesil, beyaz, siyah, gri,her renkten metrelerce ormus ve hic basini kaldirmadan ormeye devam ediyordu. Bir ters, bir yuz, bir ters, bir yuz, biraz mor ip, sonra siyah, durmadan batirip cikariyor elindeki sisi, Onundeki kanaldan akan suyun dingin sesi geliyor, gunesin huzmeleri, yesillikler arasindan suya varmis, tatli bir aksam gunesi...ama huzunlu...Kimbilir neler dusunuyor? "Dusunmek ruhun kendi kendine konusmasidir", der Eflatun. Adam da bencileyin ruhuyla konusuyordu. Sisini her batirista cani aciyor besbelli, sisi her cikarista hangi kederleri atiyor bilinmez, yanina yaklasiyor, bildigim uc Almanca kelimeyi pes pese dizeliyorum:

- Guten Tag!...cevap yok.

- Wie gehts es dir?... kafasini kaldirmiyor bile...

Oruyor, bir ters bir yuz, bir ters bir yuz. Ona imreniyorum, dunya umrunda degil, onunde sadece rengarenk yollar var, bata cika gidiyor. Bir elinde sis, bir elinde yun umurunda mi dunya. Deliden cok, bir bilge olmali diye dusunuyorum.

- Auf wiedersehen...diyorum, yine cevap yok.

Yanimdakiler; "Hadi deli misin, yuru gidelim" diyorlar. Dr. Mumcu'yu yolcu etmisim, psikolog Ayse'yi eskitmisim..ehh...bende de birseyler var bos degilim galiba...Samsun'a dondugumde bende rengarenk yunler alacagim kendime, huzun cikolatalarimi da acacagim, bende orecegim, mor, kirmizi, yesil, sari...batir cikar, batir cikar..bir ters, bir yuz, bir ters, bir yuz...

Dun gece gec saatte annemi aradim, ona, yeni yol yazilarimi okumasini soyleyemedim. Gozleri artik hic gormuyor, bastonu olmadan yuruyemiyor, bir bobregini cope atmis, umutlarini yitirmis. Kizkardesim ona okuyor, cok hosuna gidiyor. Her zaman hastaliklarindan anlatan annem, bu kez bana cok guzel seyler soyluyor. ''Seninle iftihar ettim, cok guzel yazmissin, duygulandim'', ''bu gece yazini dusunerek tatli bir uyku cekecegim'' diyor. Telefonda agladini hissediyorum, bende agliyorum. Hem huzunleniyorum, hem de seviniyorum. Bu yasta ve her yasta Allah kimseyi annesiz birakmasin. Gecenin ayazinda annem sicacik icimi isitiyor ve bu satirlari o yine sevinsin, uyusun diye sevgili anneme ithaf ediyorum. Anneler gunun kutlu olsun. Annelerin her gunu kutlu olsun, anneler aglamasin, evlatlar aglamasin, gozyaslari dinsin.

Bende aglamak istemiyorum artik. Samsun' a donecegim, ben de orecegim, sari, kirmizi, yesil, siyah, beyaz, gri. Siyaha huzunlerimi, sariya nesemi, yesile umutlarimi, kirmiziya kizginliklarimi, griyi kirginliklarimi, beyaza ise duslerimi ve hic bitmeyen hayallerimi katik edip orecegim, bir ters, bir yuz, bir ters, bir yuz, batir, cikar, batir, cikar...bir ters, bir yuz, ben de akilliyim galiba...gun isidi, usuyorum, yatmaliyim artik...